MOVISIE, een adviesorgaan met veel culturele expertise, erkent het probleem.
‘Jongeren kunnen geen nee zeggen tegen uithuwelijking, omdat de gevolgen erg groot kunnen zijn’, zegt Leyla Çinibulak. Weigeren de jongeren een vooropgezet huwelijk, dan worden ze vaak verstoten uit de familie. ‘Ze willen niet kiezen tussen hun liefde of hun familie, ze willen het allebei’.
Exacte cijfers over huwelijksdwang zijn niet bekend. ‘We weten wel dat het voorkomt, maar hoe vaak is niet te achterhalen’, aldus Çinibulak.
Ook Bureau Jeugdzorg weet niet om hoeveel jongeren het gaat. ‘We horen wel gevallen, maar er is geen registratie. Het is ook een moeilijke groep; weinig jongeren doen aangifte’.
Ook bij COC Nederland weet men ervan. ‘We horen wel geluiden uit onze achterban over huwelijksdwang. Die zijn heel specifiek en nemen alleen maar toe’, zegt directeur Koen van Dijk. Volgens Van Dijk is de toename te wijten aan de zogenaamde emancipatieparadox. ‘Jongeren kiezen er steeds meer voor hun seksuele oriëntatie kenbaar te maken, waardoor de familie actie gaat ondernemen.’
In het Verenigd Koninkrijk zijn wél cijfers bekend, en daar neemt het fenomeen toe. Sinds 2001 bestaat de Forced Marriage Unit, een centraal meldpunt voor gedwongen uithuwelijking. Het FMU registreerde afgelopen jaar 65 procent meer meldingen van mannelijke slachtoffers: 220 in 2009 tegenover 134 in 2008.
MOVISIE pleit voor een centraal meldpunt dat ook bevoegdheden heeft om slachtoffers terug te halen, net zoals in het Verenigd Koninkrijk. Volgens MOVISIE zou het goed zijn als het meldpunt aansluit bij de bestaande instanties, zoals de Advies- en Steunpunten Huiselijk Geweld.