Terug naar overzicht
De avond verloopt rustig. Op de belangrijkste TV-kanalen worden nieuwsitems uitgezonden over de verboden maar toch gehouden demonstratie. Het is spannend. Ze kunnen de negatieve kant of de positieve kiezen. Het wordt het laatste. Dat is een grote overwinning.
Positieve zichtbaarheid helpt om langzaam aan het collectief besef over homoseksualiteit positief te beïnvloeden. Het is een eerste stap die tot voor kort onmogelijk werd gehouden.
Ook de buitenlandse deelnemers, waaronder ik, figureren in de verschillende journaals. We laten de regering weten dat Europa meekijkt. Dat homorechten ook mensenrechten zijn. En dat niemand moet willen dat een stadsbestuur en politie uitspraken van het Hooggerechtshof naast zich neergelegd.
Dat het stadsbestuur die rechterlijke uitspraak genegeerd heeftis in mijn optiek een strategische blunder van de eerste orde, want de discussie gaat nu niet over homorechten maar hoe je wilt dat een samenleving functioneert. En daar profiteren de homo’s en lesbo’s van.
Ook over het terughoudend optreden van de politie spreken we nog even na. Ze zijn bang. De politie deze keer is de conclusie. De homobeweging wint aan macht, al lijken de activisten zelf dat nog onvoldoende te zien en te geloven.
Aangekomen in de discotheek voor het grote slotfeest van de Moldava Pride valt de beveiliging op. Iedere bezoeker wordt uitgebreid gefouilleerd en niet voor eventuele drugs. Maar van de aangekondigde skinheads geen spoor. Nog niet.
Nadat vlag en brandende fakkel met trots zijn binnengedragen vindt de opening plaats. De leider van GenderDoc-M laat weten de strijd voor een rechtvaardige samenleving te willen voortzetten. Ik spreek als tweede. Het voelt als een thuiswedstrijd. De gevoelens van trots die worden uitgesproken, de gedachte van hoop en de boodschap dat ze de strijd niet alleen hoeven te voeren maar dat het COC naast ze staat vallen in goede aarde.
Men heeft behoefte aan bevestiging, dat het allemaal niet voor niets is. Dat er een betere toekomst mogelijk is. Een toekomst waar je met je vriend of vriendin wel hand in hand over straat kunt lopen, waar je op de brug over de rivier elkaar een zoen kunt geven of in het restaurant een tedere omhelzing met instemming wordt begroet.
Ik realiseer me dat voor de meeste aanwezigen dit een onbereikbare droom lijkt. Zo’n tweehonderd homo’s en lesbo’s uit Moldavië zijn aanwezig. En vrijwel allemaal leven ze geheime verborgen levens die van leugens aan elkaar hangen.
Het symbolisch huwelijk dat later op de avond gesloten wordt, met bruidsboeket, akte, taart en ringen geeft de Gay Pride in Moldavië extra betekenis. De regering kan ons rechten ontzeggen, maar het weerhoud ons er niet van om elkaar lief te hebben en voor elkaar te kiezen.
Ik realiseer me dat dit de reden is waarom de regering in Moldavië, de rechts-extremisten en de kerk het ook in Moldavië uiteindelijk van de homobeweging zullen verliezen. Een universeel recht tot liefhebben en een eigen identiteit laat zich uiteindelijk niet tegenhouden.
Ik ben er niet zeker van of de aanwezigen het ook zo voelen. Vanavond is het feest, morgen is er weer die harde realiteit. Hopelijk houden ze de energie vast en vinden ze kracht om door te gaan. Maar nu is het feest. En van de skinheads, geen spoor. Zou het dan toch nog goed komen?
De ochtend begint laat. Het werk zit erop. Nog kort spreek ik met de lokale activisten. Ik daag ze uit om volgend jaar niet aan de overzijde van de straat de demonstratie te voeren, maar voor het oog van de camera. Deze rol die nu nog teveel is verricht door de buitenlanders moet door henzelf worden overgenomen.
De positieve beelden op TV geven de mensen moed. Gisteren waren wij de wegbereiders, morgen doen ze het zelf. Met dat gevoel ga ik richting het vliegveld nadat ik snel nog wat mailtjes heb afgehandeld over de Gay Pride in Amsterdam. De problemen die worden voorgelegd lijken ineens geen enkel probleem meer.
Slotwoord
In mijn optiek is het 3-0 geworden. De krans die niet mocht worden gelegd, werd gelegd. De demonstratie die niet mocht worden gehouden, werd gehouden. De aangekondigde aanval op de discotheek bleef uit.
De politie heeft zich van haar zwakke kant laten zien. De politiek heeft ons niet durven doorpakken. Het journaal berichtte positief. Het gevoel dat het buitenland meekijkt heeft hier ongetwijfeld een rol in gespeeld.
Maar vooral de niet aflatende strijd en inzet van de lokale activisten creëren langzaam aan een klimaat waardoor er voor de homo’s en lesbo’s in Moldavië de toekomst een klein beetje zonniger wordt.
Maar laten we ze dan wel blijven steunen. Want het pad waar ze op lopen is dun, maatschappelijke acceptatie is nog grotendeels afwezig en de angst binnen de homogemeenschap is onverminderd groot. Ik vond het een eer om één van die druppels op de gloeiende plaat te mogen zijn.
Hieronder de eerdere delen van dit Moldava Pride-reisverslag:
COC in Moldavië – 3: Kat en Muis
COC in Moldavië – 2: Eerste Confrontatie
COC in Moldavië – 1: De Hamvraag
Zie voor meer informatie:
Moldavië – COC steunt opnieuw verboden Gay Pride